farkettim ki benim için önemli olan bi noktaya varmak değil seyahat etmek. Yani benim için B noktasının neresi olduğunun bir önemi yok, önemli olan A noktasından B noktasına doğru gitmek… herhangi bir değişiklik keyif veriyor bana, başka biyere gideyim biraz takılayım döneyim yeterli, döndüğümde daha mutlu oluyorum.. keyifle İstanbul’dan trene atlayıp 3 günde Tahran’a gidip biraz etrafa bakınıp tahran’ın hangi yemegi meshursa tadına bakıp tebriz üzerinden geri dönebilirim..
(bu yazıya vaktim olunca eskilerden bi yol fotoğrafı ayarlıcam, sindi yoldayım)
